چکیده

پیمان ابراهیم، توافق‌نامه‌های دوجانبه‌ای در مورد عادی‌سازی روابط است که بین امارات متحده عربی، بحرین و رژیم اشغالگر قدس در 15 سپتامبر 2020 امضا شد.
هدف: بررسی انتقادی گفتمان سیاسی- اقتصادی توافق‌نامه‌ها و بیانیه‌های مربوط به پیمان ابراهیم به عنوان چارچوبی برای عادی‌سازی است.
پرسش اصلی: اصول حاکم بر مدل عادی‌سازی در پیمان ابراهیم کدامند؟
پرسش فرعی: پیمان ابراهیم چه مخاطراتی برای جهان عرب به طور عام و مسأله فلسطین به طور خاص دارد؟
فرضیه: پیمان ابراهیم الگوی جدیدی از عادی‌سازی روابط کشورهای عربی با رژیم است که با معاهدات قبلی تفاوت‌های ماهوی داشته و پیامدهای پرمخاطره‌ای برای جهان عرب به طور عام و مسأله فلسطین به طور خاص دارد.
چارچوب نظری، نظریه انتخاب عقلانی و روش تحقیق، تحلیل گفتمان انتقادی متون توافق‌نامه‌های موسوم به پیمان ابراهیم است.
یافته‌ها: اصول حاکم بر این الگوی جدید عادی‌سازی عبارتند از: صلح در برابر اقتصاد، ایجاد تصویری جدید از طرفین منازعه، خلیجی‌سازی مسائل غرب آسیا و شیفتگی در عادی‌سازی بدون حد و مرز.
خطرات پیمان ابراهیم برای جهان عرب عبارتند از تضعیف نظام عقیدتی مبتنی بر ایده عربیت و قومیت در جهان عرب، جلوگیری از اجرای طرح‌های یکپارچگی اقتصادی عرب‌ها، و نفوذ رژیم به ساختار جمعیتی کشورهای خلیج فارس. خطرات عادی‌سازی پیمان ابراهیم برای آرمان فلسطین عبارتند از: گسستن پیوند میان پیشرفت در حل مسئله فلسطین و عادی‌سازی روابط با رژیم، به حاشیه راندن مسئله فلسطین و محروم کردن آن از پشتوانه عربی و پذیرش روایت رژیم مبنی بر انداختن بار مسئولیت عدم موفقیت در دستیابی به راه‌حل بر دوش مردم فلسطین.